از کانال @tobecomesoftwareengineer
فرض کنید ما میخوایم یه غذای خوشمزه طبخ کنیم. در پختن این غذا. نوع ادویه، ظرف مناسب، میزان مختلف مواد و … اهمیت پیدا میکنه و ما باید یه جایی مستند شده اونا رو داشته باشیم و هم تغییری در فرمول غذا ایجاد شد که اون رو خوشمزه تر کرد، ما به شکل بصری داشته باشیم.
نرم افزار هم همینه. سیستم نرم افزاری ما قسمت های مختلفی داره، مثل کلاسهای مختلف و این کلاسها با هم ارتباط دارن و دارن با هم یه کاریو انجام میدن.
حالا فرض کنید ما یه سیستم نسبتا بزرگی داریم که پیچیدگی های خاص خودشو داره و این سیستم رو خیلی سال پیش با زبانی مثل perl پیاده کردن و الان با توجه به این که سیستم ما یه سیستم legacy محسوب میشه میخوان اون رو به زبان سیشارپ یا پایتون، باز-مهندسی کنن (re engineering).
اگر نرم افزار قدیمی داکیومنت نشده باشه طبیعتا این کار محاله و با مشکلات خیلی خیلی زیادی ما رو مواجه میکنه.
وجود یه شخصی که متخصص داکیومنت سازی نرم افزاره در هر شرکتی لازمه. چون هر بار که نرم افزار اپدیت میشه باید داکیومنت هم اپدیت شه.
داکیومنت نویسی طبیعتا در سطوح مختلفی از abstraction انجام میشه اما خب اون داکیومنت نویسی معتبره که خیلی concerete باشه یعنی ریز به ریز سیستم رو با جزئیات داکیومنت کرده باشه که صد البته یه تیم باید این کارو انجام بده چه از ابزار استفاده کنه و چه به شکل دستی کار رو تموم کنه.
معمولا با دونستن زبان UML و BPMN این کار شدنیه.
این دیاگرام ها در هنگام باز-مهندسی کردن سیستم قدیمی به شکل مهندسی-معکوس مورد استفاده قرار میگیرن و با ابزارهای تولید کد، کد نهایی رو تولید میکنن که با صرفه جویی زیادی در وقت و هزینه به تیم نرم افزاری کمک میکنن.